Aanhoudende stilte in het Great Hunger Museum van Ierland is zeer zorgwekkend

Hier is het weer, officiële stilte over de Grote Honger. Specifiek in dit geval: stilte over het Great Hunger Museum van Ierland aan de Quinnipiac University in Connecticut.

Na furore in de pers over de plotselinge sluiting van het museum, is de controverse blijkbaar verdwenen, zoals zoveel Ierse controverses lijken te zijn, en is de wereld verder gegaan.

Maar die stilte suggereert niet noodzakelijkerwijs dat er niets nieuws gebeurt of dat niemand geïnteresseerd is, gewoon dat er niets gebeurt met het oog op het publiek.

Vreemd genoeg is de stilte van de bredere Iers-Amerikaanse gemeenschap en van zoveel van die rijke Ierse Amerikanen die het museum vanaf het begin hebben gesteund, blijven bestaan ​​- en daar moet een vraag worden gesteld.

De stilte van Quinnipiac zelf is misschien ook begrijpelijk, aangezien de nieuwe president Judy Olian ervan wordt beschuldigd een persoonlijke vendetta tegen het museum te hebben sinds de dag dat ze aankwam, een beschuldiging die sommigen betwisten.

Onder de visie van voormalig Quinnipiac-president John Lahey, werd het museum opgericht om een ​​manier te vinden om de tragische impact van de Grote Honger te herdenken door middel van beelden, iets dat nog nooit ergens is gedaan in verband met hongersnood.

Maar sommigen beweren persoonlijk dat Lahey niet toestond dat er een structuur werd opgezet die het museum in staat zou hebben gesteld verder te gaan dan zijn eigen presidentschap.

Er is een bestuur opgericht, maar volgens critici fungeerde het gewoon als een beheerscommissie en ze beweren dat er bijna niemand buiten de universiteit in dat bestuur zat. Er werden geen blijvende structuren geplaatst, wat betekende dat toen de macht van Lahey afnam, het museum in de problemen kwam.

Hoewel de publicaties en reizende tentoonstellingen van het Great Hunger Museum in Ierland allemaal enorm succesvol waren, lijkt het opmerkelijk om een ​​onderwerp aan te pakken dat zo krachtig is als de hongersnood in Ierland zonder een langdurige betrokkenheid bij het bestuur en succesvolle financiering van het museum, zeggen critici.

Bedenk wat het werk van het museum kan doen: het kan de Ieren helpen een belangrijk moment in hun geschiedenis en erfenis te begrijpen, en het kan de nakomelingen van immigranten helpen de grote reis die hun voorouders hebben gemaakt te begrijpen.

Of je nu bent opgegroeid in Ierland in een landschap dat nog steeds getekend is door de verlaten ruïnes van die tijd, of in Amerika, waar de band met het moederland steeds zwakker of verbroken wordt, dat is van groot belang.

Er is enige suggestie geweest dat Quinnipiac privé in gesprek is met andere universiteiten en instellingen om de aan hongersnood gerelateerde collectie van het museum te verspreiden, maar tot nu toe is er geen indicatie wat die instellingen en hogescholen zijn. Is het Boston, Princeton, NYU of ergens anders? Is de Ierse regering bij deze discussies betrokken?

Het is buitengewoon dat er zoveel moeite is gestoken in de bouw van dit museum dat alles plotseling terzijde werd geschoven, zeggen critici. Het is ook merkwaardig dat er nog geen duidelijke redder van de collectie en haar werk is opgedoken. Er is zelfs niemand die publiekelijk interesse heeft getoond.

Hoopt ​​Quinnipiac dat de verblinding van de media zal afnemen en dat ze de lucratieve collectie van het museum kunnen gaan verkopen? Of speelt het probleem zich achter de schermen af? Hoe zit het met de werknemers die zonder pardon werkloos werden?

Professor Christine Kinealy in het Great Hunger Museum van Ierland in Connecticut.

Professor Christine Kinealy in het Great Hunger Museum van Ierland in Connecticut.

Voorstanders zeggen dat er moeite moet worden gedaan om de unieke collectie van het museum bij elkaar te houden, omdat het baanbrekend is en zoveel doet om verschillende aspecten van de hongersnood en van het culturele, religieuze, economische en sociale leven in Ierland in de 19e eeuw te belichten.

Er moet een sterke inspanning worden geleverd om de publicaties die het museum heeft geproduceerd voort te zetten, omdat ze zo ongebruikelijk waren, omdat ze meer waren dan zomaar een reeks boeken over de hongersnood, maar in plaats daarvan interdisciplinaire onderzoeken die zeer brede studies van de ramp en de gevolgen ervan bieden.

Misschien, hopen supporters, doen sommige rijke Ierse Amerikanen hun best om een ​​reddingspakket samen te stellen en met een grote, gelukkige aankondiging te komen.

Misschien worden we toch nog aangenaam verrast. Maar de aanhoudende stilte is zorgwekkend.

Iht 600x300px met knop2


Posted By : Lagutogel